Ostatnio miejskie baseny modernizują systemy kasowe i wprowadzają bardziej nowoczesne rozwiązania dla swoich klientów. Jednym z takich systemów może być specjalna karta basenowa (np. karta klienta, karta wejściowa, karta wstępu, karta dostępowa, karta sportowa). Kartę taką wydaje kasa basenowa, „nabijając” / „tankując” na nią określoną ilość impulsów czy złotych. Klient może płacić kartą za wszystkie rodzaje biletów wstępu np. na basen czy saunę. Środków z karty zwykle nie można zwrócić klientowi w pieniądzu. Zasady działania karty reguluje regulamin i cennik. Przy okazji takich rozwiązań warto przypomnieć sobie zasady opodatkowania VAT bonów.
- Definicje
Pojęcia związane z bonami zdefiniowane są w art. 2 pkt. 42 – 45 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”):
- Bon – rozumie się przez to instrument, z którym wiąże się obowiązek jego przyjęcia jako wynagrodzenia lub części wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług, w przypadku którego towary, które mają zostać dostarczone, lub usługi, które mają zostać wykonane, lub tożsamość potencjalnych dostawców lub usługodawców są wskazane w samym instrumencie lub określone w powiązanej dokumentacji, w tym w warunkach wykorzystania tego instrumentu;
- Emisja bonu – rozumie się przez to pierwsze wprowadzenie bonu do obrotu;
- Bon jednego przeznaczenia – rozumie się przez to bon, w przypadku którego miejsce dostawy towarów lub świadczenia usług, których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze z tytułu dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu;
- Bon różnego przeznaczenia – rozumie się przez to bon inny niż bon jednego przeznaczenia;
- Transfer bonu – rozumie się przez to emisję bonu oraz każde przekazanie tego bonu po jego emisji.
Zasadniczo zatem, mamy do czynienia z bonami:
- Jednego przeznaczenia (SPV),
- Różnego przeznaczenia (MPV).
- Opodatkowanie
Zasady opodatkowania tego rodzaju instrumentów reguluje rozdział 2a ustawy o VAT:
- Art. 8a [Transfer bonu jednego przeznaczenia]
1. Transfer bonu jednego przeznaczenia dokonany przez podatnika działającego we własnym imieniu uznaje się za dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy.
2. Faktycznego przekazania towarów lub faktycznego świadczenia usług w zamian za bon jednego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako wynagrodzenie lub część wynagrodzenia nie uznaje się za niezależną transakcję w części, w której wynagrodzenie stanowił bon.
3. Jeżeli transferu bonu jednego przeznaczenia dokonuje podatnik działający w imieniu innego podatnika, uznaje się, że taki transfer stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług, których ten bon dotyczy, dokonane przez podatnika, w imieniu którego działa podatnik.
4. W przypadku gdy dostawca towarów lub usługodawca nie jest podatnikiem, który działając we własnym imieniu, wyemitował bon jednego przeznaczenia, uznaje się, że ten dostawca lub usługodawca dokonał odpowiednio dostawy towarów lub świadczenia usług, których ten bon dotyczy, na rzecz podatnika, który wyemitował ten bon.
- Art. 8b [Zasady opodatkowania]
1. Faktyczne przekazanie towarów lub faktyczne świadczenie usług dokonane w zamian za bon różnego przeznaczenia przyjmowany przez dostawcę lub usługodawcę jako wynagrodzenie lub część wynagrodzenia podlega opodatkowaniu podatkiem. Nie podlega opodatkowaniu podatkiem wcześniejszy transfer bonu różnego przeznaczenia.
2. W przypadku gdy transferu bonu różnego przeznaczenia dokonuje podatnik inny niż podatnik dokonujący czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem zgodnie z ust. 1, opodatkowaniu podatkiem podlegają usługi pośrednictwa oraz inne usługi, które można zidentyfikować, takie jak usługi dystrybucji lub promocji, dotyczące tego bonu.
- Obowiązek podatkowy i podstawa opodatkowania
Na podstawie zaś art. 19a ust. 1a ustawy o VAT, w przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia. Na mocy zaś art. 19a ust. 4a ustawy o VAT, w przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 3, dostawę towarów uznaje się za dokonaną, a usługę uznaje się za wykonaną z chwilą dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia.
Oznacza to, że emitent bonu jednego przeznaczenia ma obowiązek odprowadzenia podatku VAT od pierwszego wprowadzenia bonu do obrotu, tak jakby towary objęte bonem zostały dostarczone lub usługi objęte bonem zostały wykonane.
To samo dotyczy dystrybutorów, którzy w imieniu własnym i na rachunek własny sprzedają (odsprzedają) bony jednego przeznaczenia. Tacy dystrybutorzy mają obowiązek odprowadzenia podatku VAT od sprzedaży tych bonów, tak jakby otrzymane przez nich wynagrodzenie za te bony było wynagrodzeniem za towary lub usługi objęte bonem.
Transfer bonu SPV będzie co do zasady związany ze sprzedażą bonu.
W zakresie zaś podstawy opodatkowania, którą reguluje at. 29a ust 1 i następne ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, co do zasady, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Podstawa opodatkowania z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług dokonanych w zamian za bon różnego przeznaczenia realizowany w całości, w odniesieniu do tego bonu, jest równa:
1) wynagrodzeniu zapłaconemu za ten bon różnego przeznaczenia, pomniejszonemu o kwotę podatku związaną z dostarczonymi towarami lub świadczonymi usługami;
2) wartości pieniężnej wskazanej na tym bonie różnego przeznaczenia lub w powiązanej dokumentacji, pomniejszonej o kwotę podatku związaną z dostarczonymi towarami lub świadczonymi usługami – w przypadku gdy informacje dotyczące wynagrodzenia są niedostępne.
Podstawa opodatkowania z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług dokonanych w zamian za bon różnego przeznaczenia realizowany w części, w odniesieniu do tego bonu, jest równa odpowiedniej części:
1) wynagrodzenia zapłaconego za ten bon różnego przeznaczenia, pomniejszonej o kwotę podatku związaną z dostarczonymi towarami lub świadczonymi usługami;
2) wartości pieniężnej wskazanej na tym bonie różnego przeznaczenia lub w powiązanej dokumentacji, pomniejszonej o kwotę podatku związaną z dostarczonymi towarami lub świadczonymi usługami – w przypadku gdy informacje dotyczące wynagrodzenia są niedostępne.
- Bon SPV?
Zatem, karta taka może działać jako bon jednego przeznaczenia, np. jeżeli miejsce świadczenia usług (np. basen MOSiR), których bon dotyczy, oraz kwota należnego podatku (np. 8% od kwoty netto) z tytułu świadczenia tych usług są znane w chwili emisji tego bonu.
W takiej sytuacji przekazanie karty klienta z określoną wartością środków do wykorzystania należy uznać za świadczenie usług, których ten bon dotyczy. Faktycznego świadczenia usług w zamian za środki z karty klienta jako wynagrodzenie lub część wynagrodzenia jednostka nie powinna już uznawać za niezależną transakcję w części, w której wynagrodzenie stanowiła karta (bon).
Obowiązek podatkowy powstanie wtedy na podstawie art. 19a ust. 1a ustawy o VAT, z chwilą dokonania transferu bonu jednego przeznaczenia tj. wydania karty z doładowaną kwotą środków oraz każdorazowo w momencie dokupienia (doładowania/uzupełnienia) na niej środków.
Jeżeli chodzi o podstawę opodatkowania, należy zastosować tu zasady ogólne tj. jest nią, co do zasady, wszystko, co stanowi zapłatę, którą usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
Należy dodatkowo oznaczać w transakcje dotyczące bonów w JPK (B_SPV).
- Zawsze konieczna jest indywidualna analiza
Jednak, należy zawsze analizować dokładnie konkretny stan faktyczny. W Państwa sprawie nie koniecznie musi bowiem wystąpić przypadek emisji bonów np. gdyby bilety wstępu czy karnety na basen określały konkretną datę wejścia na basen (nawet przyszłą) byłyby sprzedażą konkretnej usługi, nie instrumentem pieniężnym do opłacenia tej usługi kiedy użytkownik będzie chciał z niej skorzystać.
Znajduje to uzasadnienie w procesie legislacyjnym – opisane powyżej przepisy stanowią implementację dyrektywy Rady (UE) 2016/1065 z dnia 27 czerwca 2016 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do bonów na towary lub usługi (Dz.Urz. UE L 177 z 01.07.2016, str. 9). Zaś z motywu piątego preambuły do ww. dyrektywy wynika, że przepisy niniejszej dyrektywy nie wywołują zmian w opodatkowaniu podatkiem VAT biletów za transport, biletów wstępu do kin, muzeów, znaczków pocztowych i tym podobnych. Podobnie: Interpretacja indywidualna z dnia 15 listopada 2021 r. o sygn. 0114-KDIP1-3.4012.602.2021.2.MPE. Możliwe jest też zatem takie interpretowanie sprzedaży.
W razie wątpliwości, prosimy o kontakt – chętnie przeanalizujemy Państwa sprawę!
© Grafika jest własnością Kancelarii
Jeżeli ten problem Państwa dotyczy, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Przesyłając wypełniony formularz akceptują Państwo naszą Politykę Prywatności.