Przedpłacone karty podarunkowe są coraz częściej stosowane w firmach i podmiotach publicznych jako nowoczesny benefit dla pracowników. Pracodawcy najczęściej finansują te karty ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS). Niekiedy korzystają one z nowoczesnych systemów rozliczeń takich świadczeń dostarczanych przez zewnętrzne podmioty. Karty takie są też wręczane pracownikom np. z okazji Świąt Bożego Narodzenia czy Wielkanocy. Warto jednak pamiętać, że korzystanie z tego rozwiązania wiąże się z restrykcyjnymi przepisami prawno-podatkowymi. Niedawna interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Podatkowej (DKIS lub Organ) porządkuje kwestie opodatkowania świadczeń dla pracowników w formie kart podarunkowych i przedpłaconych finansowanych z ZFŚS oraz zakres obowiązków płatnika PIT po stronie pracodawcy.
Wątpliwości podatnika
Z wnioskiem o wydanie interpretacji wystąpił podatnik, który planuje przyznawać pracownikom świadczenia finansowane w całości ze środków w postaci kart podarunkowych oraz kart przedpłaconych umożliwiających nabywanie towarów i usług. „karty podarunkowe” oraz „karty przedpłacone” stanowią dwa różne rodzaje świadczeń.
Karty podarunkowe pozwalają na nabycie przez pracownika u konkretnych wybranych przez pracodawcę kontrahentów towarów lub usług.
Karta podarunkowa zostanie zasilona przez Pracodawcę z środków pochodzących z ZFŚS konkretną kwotą uzależnioną od przyjętych kryteriów socjalnych. Każdy pracownik może otrzymać kartę zasiloną w różnej wysokości. Tożsamy sposób zasilania zostanie też przyjęty w sytuacji skorzystania z „kart przedpłaconych”, przy czym karty te będą możliwe do wykorzystania u różnych kontrahentów wybranych przez pracownika.
Pracownik będzie dokonywał za pomocą obu kart zapłaty za nabywane towary lub usługi do wysokości środków dostępnych na karcie. Wartość poszczególnych transakcji będzie pomniejszała wartość środków dostępnych na karcie, a niewykorzystana część tych środków będzie mogła zostać wykorzystana przez pracownika przy kolejnych transakcjach.
Karty będą stanowiły dla pracownika dostęp do określonej wartości pieniężnej, za pomocą której będzie on mógł regulować zobowiązania pieniężne z tytułu nabycia wybranych towarów lub usług, a użycie tych kart będzie uprawniało pracownika do ich wymiany na towary lub usługi.
W przypadku karty podarunkowej pracownik udaje się do konkretnego kontrahenta i nabywa wybrane przez siebie towary i usługi do wysokości kwoty określonej na karcie. Po wykorzystaniu tych środków karta ulega unieważnieniu. W przypadku karty przedpłaconej pracownik udaje się do dowolnego wybranego przez siebie kontrahenta i nabywa wybrane przez siebie towary i usługi do wysokości kwoty określonej na karcie. Po wykorzystaniu tych środków karta ulega unieważnieniu. Świadczenia będą przyznawane osobom uprawnionym do korzystania z ZFŚS zgodnie z regulaminem funduszu. Wnioskodawca zamierza różnicować wartość przyznawanych kart w zależności od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracowników, na podstawie kryteriów socjalnych określonych w regulaminie ZFŚS.
Karty nie będą finansowane ze środków obrotowych pracodawcy, lecz wyłącznie ze środków ZFŚS.
Stanowisko pracodawcy
Zdaniem Wnioskodawcy, wartość kart podarunkowych i kart przedpłaconych otrzymanych przez pracowników stanowi przychód ze stosunku pracy w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co rodzi po stronie Pracodawcy obowiązek odprowadzenia podatku PIT od pracownika.
Jednocześnie świadczenia te, jako finansowane w całości ze środków ZFŚS i przyznawane zgodnie z zasadami działalności socjalnej, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego do wysokości limitu określonego w ustawie o PIT. W przypadku przekroczenia ustawowego limitu zwolnienia opodatkowaniu podlega wyłącznie nadwyżka ponad kwotę objętą zwolnieniem. Zatem Pracodawca stanie się płatnikiem podatku PIT ponad ustawowy limit, czyli kwotę 1000 zł
Ponadto, pracodawca argumentował, że fakt przyznania świadczenia w postaci karty podarunkowej lub przedpłaconej nie wyłącza możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego, jeżeli świadczenie zostało sfinansowane ze środków ZFŚS oraz przyznane zgodnie z kryteriami socjalnymi wynikającymi z regulaminu funduszu. Pracodawca nie będzie mógł jednocześnie odliczyć tego zobowiązania od kosztów uzyskania przychodu. Wnioskodawca w przypadku uznania, iż danemu pracownikowi należy się kwota do 1 000 zł, przelewa całość środków do dyspozycji pracownika. Natomiast w przypadku uznania, iż danemu pracownikowi należy się kwota powyżej 1 000 zł, przelewa do dyspozycji pracownika na kartę kwotę po odliczeniu podatku.
Ocena stanowiska
- Regulacje podatkowe
Organ częściowo zgodził się z podatnikiem, wskazując na art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 592 z późn. zm.), na mocy którego opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
W świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Organ argumentuje, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
- Zwolnienie?
DKIS przyznał jednak, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje jednak zwolnienie odnoszące się do świadczeń związanych z finansowaniem działalności socjalnej.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku dochodowego jest, wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 1 000 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi.
Z powołanego przepisu wynika, że skorzystanie ze zwolnienia wymaga, aby otrzymane przez pracownika świadczenie:
– pozostawało w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych,
– miało charakter świadczenia rzeczowego albo pieniężnego,
– zostało sfinansowane w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych.
Zwolnienie przysługuje łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 1 000 zł.
Organ dalej zauważa, że opisany sposób funkcjonowania kart przez Pracodawcę, wskazuje, że pełnią one funkcję instrumentu dostępu do określonej wartości pieniężnej, którą pracownik może posługiwać się przy regulowaniu należności za towary lub usługi. Z tego względu świadczenia te mają charakter świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dotyczy to zarówno opisanej karty przedpłaconej, jak i karty podarunkowej.
Okoliczność, że karta podarunkowa pozwala na nabycie przez pracownika towarów lub usług u konkretnych wybranych przez pracodawcę kontrahentów, podczas gdy karta przedpłacona może zostać wykorzystana u różnych kontrahentów wybranych przez pracownika, nie zmienia przedstawionego sposobu funkcjonowania tych kart jako dostępu do określonej wartości pieniężnej.
Nie powoduje również odmiennej kwalifikacji karty podarunkowej samo wskazanie w opisie, że użycie kart będzie uprawniało pracownika do ich wymiany na towary lub usługi. Dla oceny charakteru świadczenia należy bowiem uwzględnić całokształt przedstawionego sposobu funkcjonowania kart, w szczególności sposób ich zasilania konkretną kwotą, możliwość dokonywania za ich pomocą zapłaty oraz pomniejszanie wartości środków dostępnych na karcie w miarę dokonywania kolejnych transakcji.
Tym samym, opisanych kart nie należy w przedstawionych okolicznościach kwalifikować jako bonów, talonów lub innych znaków, o których mowa w końcowej części art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy, lecz jako świadczenia pieniężne.
W konsekwencji wartość zarówno kart podarunkowych, jak i kart przedpłaconych stanowi dla pracowników przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Jednocześnie, skoro – jak wynika z opisu – świadczenia będą finansowane w całości ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, będą przyznawane osobom uprawnionym do korzystania z ZFŚS zgodnie z regulaminem funduszu, a ich wartość będzie różnicowana w zależności od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracowników, na podstawie kryteriów socjalnych określonych w regulaminie ZFŚS, ich wartość może korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwolnienie to przysługuje do wysokości nieprzekraczającej łącznie w roku podatkowym kwoty 1 000 zł.
- Obowiązki płatnika
W tym zakresie, Organ przytoczył treść art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 622 z późn. zm.) definiujący Płatnika – jako osobę fizyczną, osoba prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.
Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Natomiast stosownie do art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
W świetle tych regulacji, jeżeli wartość otrzymanych przez pracownika świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy, nie przekroczy łącznie w roku podatkowym kwoty 1 000 zł, świadczenia te korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego.
W odniesieniu do wartości świadczeń objętej tym zwolnieniem nie ciąży zatem na Pracodawcy obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy.
Jeżeli natomiast łączna wartość świadczeń otrzymanych przez pracownika i objętych dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przekroczy w roku podatkowym kwotę 1 000 zł, zwolnieniem objęta jest wartość świadczeń do wysokości tego limitu, natomiast nadwyżka ponad kwotę 1 000 zł stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu.
W odniesieniu do tej nadwyżki – wskazuje Organ – Pracodawca będzie już zobowiązany, jako płatnik, do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Podkreślono przy tym, że kwota 1 000 zł stanowi limit dotyczący łącznie świadczeń objętych art. 21 ust. 1 pkt 67 ww. ustawy, otrzymanych przez pracownika w roku podatkowym, a nie odrębny limit odnoszący się do każdej przekazanej karty.
- Potrącenie podatku?
Organ nie zgodził się jednak ze stanowiskiem Pracodawcy, iż przed przekazaniem kart pracownikowi musi on dokonać potrącenia podatku i przekazać pracownikowi na kartę środki po odliczeniu podatku.
Jak wskazano wyżej, przypomniał DSKIS, jeżeli łączna wartość świadczeń objętych art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przekroczy kwotę 1 000 zł w roku podatkowym, nadwyżka ponad tę kwotę stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu.
Wartość tej nadwyżki należy uwzględnić w przychodach pracownika ze stosunku pracy za miesiąc, w którym świadczenie zostało otrzymane lub postawione do jego dyspozycji, a następnie – z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – ustalić dochód stanowiący podstawę obliczenia zaliczki i obliczyć oraz pobrać należną zaliczkę na podatek.
Z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wynika natomiast obowiązek, aby przed przekazaniem pracownikowi karty pomniejszyć o kwotę podatku wartość środków, którymi karta zgodnie z przyznanym świadczeniem ma zostać zasilona.
Obowiązek płatnika wynikający z art. 32 ww. ustawy, polega na prawidłowym uwzględnieniu podlegającej opodatkowaniu części świadczenia przy ustalaniu dochodu pracownika oraz na obliczeniu i pobraniu zaliczki na podatek. Przepis ten nie ustanawia szczególnego sposobu wykonania tego obowiązku polegającego na obniżeniu wartości świadczenia przyznanego pracownikowi w postaci karty o kwotę zaliczki na podatek.
Jeżeli zatem, wartość przyznanego pracownikowi świadczenia powoduje przekroczenie limitu określonego w art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podlega nadwyżka ponad ten limit. Nadwyżkę tę należy uwzględnić przy ustalaniu dochodu pracownika i od tak ustalonego dochodu obliczyć i pobrać zaliczkę zgodnie z art. 32 ww. ustawy. Nie oznacza to jednak, że o kwotę tej zaliczki należy pomniejszyć wartość środków przekazywanych pracownikowi na kartę.
Tym samym, zdaniem Organu, przed przekazaniem pracownikowi karty Pracodawca nie jest obowiązany do pomniejszenia wartości środków, którymi karta ma zostać zasilona, o kwotę zaliczki na podatek. Obowiązek jako płatnika polega natomiast na uwzględnieniu podlegającej opodatkowaniu nadwyżki przy ustalaniu dochodu pracownika oraz na obliczeniu i pobraniu zaliczki na podatek zgodnie z art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Interpretacja z dnia 9 września 2026 r. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.663.2026.1.MS
Jeżeli ten problem Państwa dotyczy, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Przesyłając wypełniony formularz akceptują Państwo naszą Politykę Prywatności.