Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) opublikował oczekiwane uzasadnienie do wyroku w sprawie FSK 1777/20 dotyczącego Gminy, która dokonała korekty rozliczeń celem odliczenia VAT od inwestycji w obiekt widowiskowo – sportowy (Stadion). Urząd skarbowy najpierw zwrócił podatek, a następnie zażądał jego zwrotu wraz z odsetkami. Uznał bowiem, że doszło do zmiany zamiaru wykorzystania obiektu z niegospodarczego na opodatkowany VAT. Co ważne, Organ odmówił przeprowadzenia dowodów żądanych przez Gminę jak i nie przyjął za dowód dokumentów przez nią przekładanych. Gmina nie zgodziła się na zwrot środków, które już zainwestowała, ani na konieczność zapłaty odsetek tylko dlatego, że organ zmienił zdanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) początkowo przyznał rację Organowi. Jednak NSA zgodził się z zarzutami naszej skargi kasacyjnej i orzekł, iż na podstawie zebranego materiału dowodowego Organ nie miał podstaw do zakwestionowania odliczenia podatku za sporne okresy rozliczeniowe. Zdaniem NSA, Organ nie wyjaśnił na jakim materiale dowodowym oparł wnioski i rozstrzygnięcie. Niedopuszczalna jest przy tym – uznał NSA – odmowa przyjęcia wyjaśnień skarżącej i wnioskowanych dowodów, które maja istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w świetle enigmatycznych tez zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika ustalenie faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a zatem nie wiadomo, jakie okoliczności wykorzystano w procesie subsumpcji – uznał NSA.
NSA uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ odwoławczy dokonał niewłaściwej oceny sprawy w świetle zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 86 ust. 1, ust. 2, ust. 10, ust. 10b, ust. 10c i ust 13 oraz art. 90 ust. 1-3 ustawy o podatku od towarów i usług, co błędnie zaakceptował Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach.
Zdaniem Gminy – z czym zgodził się NSA – wystarczająca przesłanką do wystąpienia prawa do odliczenia jest zamiar wykorzystania budowanej nieruchomości do czynności opodatkowanych, a zamiar ten wielokrotne został wykazany, miedzy innymi poprzez oświadczenia składane do protokołu kontroli, pisemne wyjaśnienia, czy też we wniosku o wydanie interpretacji. NSA podkreślił, że działania inwestycyjne Gminy jednoznacznie wskazywały na to, że inwestycja od samego początku planowana była jako zamierzenie biznesowe, mająca przynosić dochody opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Organ w ogóle nie odniósł się do argumentacji Gminy, iż Gmina już na etapie planowania i realizacji inwestycji zamierzała wykorzystać nowy Stadion do czynności opodatkowanych, a dokonywane wydatki (zakupy usług i towarów) służyły temu celowi.
NSA przyznał też rację Gminie, która podnosiła, że oddanie do użytkowania Stadionu nastąpiło w 2015r., a sam organ przyznaje, że w 2015r występowała sprzedaż opodatkowana VAT, wobec tego nie ma mowy o zmianie przeznaczenia obiektu dla potrzeb VAT. Organ zaś uznał, iż w tym samym 2015r. odliczenie VAT Gminie w ogóle nie przysługiwało. Nie wiadomo z jakich względów w takiej sytuacji nie uznano, co najmniej, że używanie stadionu było mieszane (do czynności opodatkowanych i nieobjętych opodatkowaniem VAT). To słuszne wątpliwości, które powinien wyjaśnić organ rozstrzygający sprawę ponownie – orzekł NSA.
W zakresie drugiej spornej kwestii, dotyczącej oprocentowania, NSA stwierdza, iż w zaskarżonej decyzji brak uzasadnienia tej kwestii. Tymczasem wskazanie na przepisy prawa i odniesienie ich do okoliczności sprawy oraz właściwe uzasadnienie jest niezbędne zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 124 Ordynacji podatkowej, podkreśla NSA. Organ tę kwestie uzasadnił w odpowiedzi na skargę, ale to nie jest dokument stanowiący decyzje i rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd pierwszej instancji odniósł się merytorycznie do tej kwestii, ale nie dostrzegł, że doszło do naruszenia przywołanej wyżej zasady.
W związku z tym NSA stwierdza, iż doszło do wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń przepisów postępowania, a w konsekwencji naruszenia prawa materialnego, bowiem organ dokonał niewłaściwej subsumpcji przepisów prawa materialnego. Organ musi ocenić sprawę w całokształcie, uwzględniając wszystkie dowody w sprawie, w tym twierdzenia jej przedstawicieli dotyczące przeznaczenia dobra inwestycyjnego, co może doprowadzić do uwzględnienia rozliczeń skarżącej lub będzie wymagało uzupełnienia materiału dowodowego i jego ponownej, pełnej oceny, co szczegółowo, także w zakresie oprocentowania powinno być uzasadnione – konkluduje NSA.
Wyrok NSA z 30 sierpnia 2024 r. (sygn. I FSK 1777/20)
© Grafika jest własnością Kancelarii
Jeżeli ten problem Państwa dotyczy, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Przesyłając wypełniony formularz akceptują Państwo naszą Politykę Prywatności.
