Kolejny sukces Naszej Kancelarii! 11 września 2026r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał korzystne dla sektora finansów publicznych orzeczenie i uchylił interpretację podatkową Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS, Organ) w przedmiocie podatku od towarów i usług odmawiającą podatnikowi prawa do stosowania indywidualnego współczynnika VAT w odniesieniu do wydatku (zakupu towaru lub usługi). Orzeczenie jest przełomowe, gdyż – co prawda – wpisuje się w linię orzeczniczą pozwalającą sektorowi finansów publicznych stosować indywidualne współczynniki do różnych rodzajów działalności, tu jednak sąd uznał, iż podobnie można patrzeć na kategorie kosztowe np. wydatki na samochody. W tym zakresie, orzeczenie jest nowatorskie.
Sprawa dotyczyła Stowarzyszenia wykonującego liczne, różnego rodzaju zadania zlecone z zakresu administracji publicznej (poza VAT) oraz z zakresu działalności gospodarczej (objęte VAT). Wobec powyższego, Podatnik nie dokonuje pełnego odliczenia VAT od ponoszonych wydatków mieszanych, lecz stosuje prewspółczynnik VAT, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, zwany w ustawie o VAT „sposobem określenia proporcji”.
Podatnik udostępnia Pracownikom samochody dla celów wykonywania zadań Jednostki. Pracownicy nie mają możliwości wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, co Podatnik zapewnił licznymi metodami (polityka, regulamin, umowa, GPS, ewidencja itp).
Samochody wykorzystywane są bardzo specyficznie tj. tylko dla celów dwóch konkretnych czynności:
‒ Czynności zleconej administracji publicznej (poza VAT, nie stanowiąca działalności gospodarczej) oraz
‒ Usługi odpłatnej dla rolników (z VAT, w ramach działalności gospodarczej).
Jeżeli zaś wykonywane jest inne zadanie dotyczące działalności Jednostki, np. pobieranie składki, promocja, udział w targach – pracownicy nie są uprawnieni do wykorzystywania samochodów służbowych, lecz zobowiązani są do korzystania z samochodów prywatnych.
Wydatki te (nabycia towarów i usług) związane z pojazdami samochodowymi, wykorzystywane są zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (tj. statutowa Jednostki). Przypisanie tych wydatków (towarów i usług) w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe.
Pracownicy nie mają możliwości wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych. Samochody służą jedynie do celów wykonywania zadań zleconych w ramach umowy, w szczególności np. o pracę. Dodatkowo, Pracownicy zobowiązani są do wykorzystywania samochodów jedynie do celów służbowych, w dokumentacji wewnętrznej i pracowniczej. Nie istnieje możliwość nawet tylko jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych przez Pracownika.
Podatnik uznał zatem, że jest w stanie precyzyjnie obliczyć indywidualny prewspółczynnik obrazujący dokładnie i rzetelnie zużycie samochodów w zakresie działalności opodatkowanej, jak i tej poza VAT. Jednostka chciała wyliczyć wskaźnik jako następującą proporcję (przykład na podstawie danych z roku 2024):
1. Licznik: realne przychody związane z wykonywaniem opisanej, konkretnej usług dla rolników (…) za rok 2024.
2. Mianownik: przychody związane z wykonywaniem usługi (…) oraz opłaty za czynności administracyjne (…) za rok 2024.
DKIS uznał jednak, iż nie ma powodów przemawiających za uznaniem, że z całości zakupów dokonywanych przez podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej uzasadnionym jest wyłączenie zakupów związanych z samochodami i zastosowanie do nich indywidualnego prewspółczynnika przychodowego. Wykorzystywanie samochodów tylko do dwóch rodzajów zadań nie daje podstaw do stosowania w tym zakresie indywidualnego prewspółczynnika – argumentuje Organ. Okoliczność, że określone wydatki, w analizowanej sprawie wydatki związane z samochodami, nie są wykorzystywane na potrzeby całości prowadzonej działalności (wszystkich realizowanych przez dany podmiot zadań), lecz jedynie na potrzeby części tej działalności (wybranych obszarów) nie powoduje, że zasadnym jest stosowanie odrębnego prewspółczynnika.
Zdaniem organu podatkowego, Podatnik we wniosku nie przedstawił „takich rozwiązań, które są zawarte w stosownych dokumentach (Polityce użytkowania samochodów służbowych, Regulaminie użytkowania pojazdów samochodowych, umowie powierzenia i użytkowania samochodu służbowego), które pozwalałyby na jednoznaczne stwierdzenie, że użytek prywatny samochodów udostępnianych pracownikom jest bezwzględnie wykluczony.”
Organ wskazał, że Jednostka powinna„w pierwszej kolejności ustalić – na zasadach określonych w art. 86 ust. 2a-2h ustawy – podatek naliczony związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, a następnie do tak wyliczonej kwoty zastosować uregulowania wynikające z art. 86a ust. 1 ustawy. Tym samym są/będą Państwo zobowiązani do pomniejszenia wyniku proporcji wskazanej w odpowiedzi na pytanie 1 o 50%, zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy.”
Ponadto Organ postawił taką tezę: „W analizowanej sprawie nie ma podstaw do ustalania odrębnej proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy w odniesieniu do wybranych składników majątku (samochodów) oraz w odniesieniu do dwóch wybranych rodzajów działalności.”
WSA uchylił interpretację a w ustnym uzasadnieniu stwierdził, że Organ myli się – proporcja indywidualna może być stosowana nie tylko do danego rodzaju przychodów czy obszaru działalności, ale też do kategorii kosztów tj. rodzaju zakupywanych towarów i usług. Wydatki na samochody nie są tu żadnym wyjątkiem. Zdaniem Sądu, podatnik wystarczająco zapewnił, za pomocą licznych metod, że samochody nie będą wykorzystane do celów prywatnych.
Ponadto, Sąd podkreślił, że istnieje już spójna linia orzecznicza, którą Skład podziela, że podatnik może stosować indywidualny współczynnik do danego obszaru swojej działalności. W tym przypadku jednak, wątpliwość dotyczyła towarów i usług, co jednak zdaniem Sądu, nie wyklucza, że indywidualny współczynnik może być i tu zastosowany, skoro koszty samochodów oraz ich eksploatacji służą tylko dwóm ściśle określonym zadaniom:
– Czynności zleconej administracji publicznej (poza VAT) oraz
‒ Usługi odpłatnej dla rolników (z VAT).
Wyrok WSA wpisuje się w linię orzeczniczą pozwalającą sektorowi finansów publicznych stosować indywidualne współczynniki do różnych rodzajów działalności np. liczne orzecznictwo dotyczące samorządowych wodociągów i kanalizacji czy działalności sportowej (co oznacza jednak, że niestety nadal często interpretacja organu jest dla jednostki negatywna i musi ona udać się do sądu, który dopiero potwierdza taką możliwość). Tu jednak sąd uznał, iż podobnie można patrzeć na kategorie kosztowe np. wydatki na samochody. W tym zakresie, orzeczenie jest przełomowe.
Wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2026r. o sygn. III SA/Wa 904/26.
© Grafika jest własnością Kancelarii
Jeżeli ten problem Państwa dotyczy, zachęcamy do kontaktu z Kancelarią. Przesyłając wypełniony formularz akceptują Państwo naszą Politykę Prywatności.